Praten over je salaris: Do or don’t?

Openheid in salarissen. Het schijnt steeds meer een trend te worden. Althans, in het wereldje van de creatieve start-ups. Want in de overige branches ligt er een dubbeldik taboe op het praten over je salaris. Antwoorden als ‘Ik verdien prima’ , ‘ik verdien veel te weinig’ of ‘ik kan er goed van rondkomen’ zijn veelgehoorde en vooral vage uitdrukkingen. Vandaag verbreek ik het taboe en vertel ik hoeveel er (ongeveer) maandelijks bij ons binnenkomt. Daarnaast besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en mijn familie/vrienden/kennissen te vragen naar hun salaris. Spannend, want het is nogal een directe vraag. Geen zorgen, mijn nieuwsgierigheid naar reacties won het uiteindelijk van mijn terughoudendheid. En: zijn mijn volgers wel tevreden met hun salaris? 


Ben ik open over ons salaris?

Allereerst: praat ik wel open over mijn salaris? Ja, tot op zekere hoogte. Misschien hebben jullie laatst het artikel ‘geld en geluk’ uit het AD Weekend Magazine wel gelezen. Daar is ons salaris in te vinden. Echter, wel in brede vorm. We bevinden ons namelijk in een categorie van tussen de €2.000 en €5.000. Uit dit artikel kun je dus niet opmaken hoeveel er maandelijks op onze rekeningen wordt gestort. Misschien is het €2.200 of €4.800 ?

Maar hoeveel verdienen wij dan wel? Kan ik een wat gerichter bedrag delen of is dat niet ‘netjes’?  Ik vind het in ieder geval geen probleem. Misschien komt dit door het feit dat onze inkomsten per maand verschillen. Alex werkt namelijk vaak over waardoor hij zijn overuren en nachtjes weg betaald krijgt. Ik heb daarentegen wel een vast salaris, maar verdien zo nu en dan ook bij met deze website.

Nu zou je kunnen denken: “oh dat zijn prima inkomsten”.

Onze gezamenlijke inkomsten bevinden zich daarom maandelijks tussen de €4.000 en €5.000 (o.b.v. 28 en 36 uur). There, i said it. Was niet moeilijk. 

Nu zou je kunnen denken: “oh dat zijn prima inkomsten” of: “die zitten er warmpjes bij”. Maar nog steeds heeft men hierbij geen beeld van ons budgetbeheer. Misschien hebben we een torenhoge hypotheek of een studie- of belastingschuld. Daarnaast hebben we extra vaste lasten door de kinderopvang, waar we gelukkig weer toeslag voor ontvangen. Wat iemand verdient zegt dus blijkbaar niet zoveel over de zogenaamde bestedingsvrijheid.

Maar.. Nog steeds weten jullie niet wat mijn exacte salaris is en wat wij bijvoorbeeld vorige maand hebben ontvangen aan inkomsten. En dit zullen jullie – hoogstwaarschijnlijk – ook niet te weten komen. Mijn exacte salaris ga ik namelijk niet aan de grote klok hangen.

Weet jij wat je collega verdient?

Waarschijnlijk niet. Dit komt omdat de trend van salaris transparantie zich grotendeels afspeelt bij start-ups die vanaf het begin heel open zijn over de salarisschalen, hun verdienmodel en de mogelijkheden om te groeien. Maar bij bestaande bedrijven zijn de individuele verschillen groter. “Dat leidt onherroepelijk tot spanningen”. Lees ik in de Volkskrant. En dat klopt ook wel.

Zo kan jouw collega bijvoorbeeld vinden dat hij/zij veel harder werkt dan jij, maar wel minder verdienen. Dit kan leiden tot frustraties, verminderde prestaties en een ongezellige sfeer onder collega’s. Het kan zijn dat jij bepaalde afspraken hebt gemaakt met je werkgever tijdens jouw sollicitatiegesprek, waardoor je meer verdient dan een naaste collega. Nee. Ik ga mijn salaris niet met mijn collega’s delen uit respect voor ieders functie en ook uit respect voor de afspraken die ik heb met mijn werkgever.

Praten over salaris met vrienden?

Praten over geld met vrienden lijkt dagelijkse kost te zijn. Ook op verjaardagen komt het altijd wel ter sprake. Ons exacte salaris delen we echter niet zo snel. Zijn we bang voor reacties ? Bang voor het feit dat anderen misschien wel meer verdienen? Of is het op deze manier heel makkelijk om over elkaar te oordelen? Zo van, ” jij verdient toch genoeg dus dan mag je wel een extra rondje betalen”.

Ik nam de proef op de som en vroeg een aantal vrienden/familie om hun salaris.

Tijdens de maandelijkse familieborrel vraag ik mijn broertje wat hij verdient. Hij lacht nerveus en vraagt waarom ik dat wil weten. “Ik ben je zus! Dat mag ik toch wel weten?” Oké, stamelt hij en vertelt mij zijn jaarsalaris. Ik weet meteen de reden voor zijn terughoudendheid. Hij verdient namelijk meer dan ik. Ik wacht even, maar hij vraagt niet door naar mijn salaris. Vermoedelijk bedenkt hij zelf dat mijn salaris lager is.

Ik zit in de auto met één van mijn beste vriendinnen wanneer het onderwerp salaris ter sprake komt. Ik vraag mijn vriendin of ze tevreden is met haar salaris en probeer het onderwerp subtiel op te bouwen. Niet nodig, want ze vertelt me direct dat ze tevreden is met haar salaris van …. Vrijwel direct volgt de vraag hoeveel ik dan verdien. Natuurlijk deel ik dat met haar. Voor wat hoort wat. We blijken nagenoeg hetzelfde te verdienen. Logisch natuurlijk. Ons opleidingsniveau is even hoog, we werken in dezelfde branche en hebben evenveel jaren werkervaring. 

Uit bovenstaande gesprekken kan ik direct al 2 conclusies trekken.

1. Wanneer iemand boven modaal verdient, lijkt hij/zij zich ervoor te schamen. En deelt deze info liever niet met iemand die – ogenschijnlijk – minder verdient.

2. Wanneer je naar het salaris van een vriend(in) vraagt, krijg je vrijwel altijd de wedervraag. Voor wat hoort wat natuurlijk. 

flirten tijdens sollicitatiegesprek

Ontevreden met je salaris

Intermediar houdt jaarlijks een salaris onderzoek onder een groot aantal diverse werknemers uit verschillende branches. Interessant om niet alleen bij te houden welke ontwikkelingen er plaatsvinden op het gebied van salarissen, maar ook de man-vrouw verhouding wordt niet vergeten.

De achterstand in het salaris van vrouwen ten opzichte van mannen is 4%.

De man-vrouwverhouding van werknemers in loondienst verandert nadat vrouwen de leeftijd van 30 jaar hebben bereikt. Er zijn vanaf dat moment meer mannen dan vrouwen werkzaam in loondienst. De achterstand in het salaris van vrouwen (jonger dan 36 jaar) ten opzichte van mannen is 4%. Het betekent dat een vrouw in dezelfde functie gemiddeld 4% minder verdient dan een werknemer van het mannelijke geslacht.

En dan nu de ‘job satisfaction’. Intermediar vroeg zijn respondenten of zij hun salaris een rechtvaardige beloning vinden. En deze uitslag vind ik opvallend te noemen.

Een groot deel van werknemers met een WO diploma, is ontevreden over de hoogte van het salaris (59,4%). Van de groep werknemers met een LVO-diploma vindt ‘slechts’ 40% het salaris geen rechtvaardige beloning. De grootste groepen (MBO en HBO geschoold) zijn verdeeld over 40% en 52%. Conclusie: hoe hoger de opleidingsgraad, hoe lager de tevredenheid met het salaris.

Wat zeggen jullie?

Natuurlijk stelde ik (2 maanden geleden) jullie ook de vraag: ‘ Hoe tevreden ben jij met je salaris?’ 

ontevreden over salaris

Afgelopen week stelde ik de volgende vragen:

  1. Deel jij de hoogte van je salaris met vrienden/familie?
  2. Vind jij je salaris rechtvaardig?

ontevreden over salaris

  • Zo zie je maar: 70% van de ‘ respondenten’ vindt het geen probleem om zijn/haar salaris met anderen te delen. Zo krijg ik veel reacties over het feit dat er in Nederland nog een taboe ligt op het delen van je salaris. Maar waarom? Daar heeft niemand een duidelijk antwoord op en is misschien voor veel mensen verschillend. 
  • Vervolgens vindt 56% van de respondenten zijn/haar salaris onrechtvaardig. Ik weet dat ik een aantal leerkrachten als volgers heb en krijg ook opmerkingen van volgers die al jaren vast blijven zitten op hetzelfde salaris. 
Bron: Intermediar, Volkskrant

Wat vind jij? Praat jij over salaris met vrienden/familie en vind jij je salaris rechtvaardig? Let me know!

4 Comments

  1. Nadine
    17 mei 2018 / 19:12

    Zelf werk ik in de zorg en ik vind de zorg nogal ondergewaardeerd.. in een andere sector zou ik meer kunnen verdienen. dat vind ik niet helemaal eerlijk..
    Mijn broer werkt bijvoorbeeld in een andere sector, allebei hebben wij een mbo diploma en net zo lang gestudeerd, misschien werk ik nog wel zelfs harder dan hij.. maar toch verdient hij meer dan ik. Daarnaast heeft hij betere arbeidsvoorwaarden qua vrije dagen etc, maar dat is weer een ander verhaal.

    • 17 mei 2018 / 21:42

      Oh ja heel begrijpelijk! De zorg is daar een perfect voorbeeld voor. Als er niet voor mensen gezorgd zou worden, waren er allang stakingen geweest, net als in het onderwijs ben ik van mening. Heel jammer dat de verschillen in branches nog zo hoog zijn want iemand die bijvoorbeeld in de ICT sector werkt, verdient hoogstwaarschijnlijk meer.

  2. 20 mei 2018 / 06:33

    Ik werk helaas niet. Ik ben volledig duurzaam afgekeurd na tig jaar studeren. Daardoor heb ik nu recht op een IVA uitkering. Daar ben ik dankbaar voor, maar ergens ook ontevreden. Ik heb namelijk maar 8 jaar werkervaring kunnen opbouwen. Waardoor ik een inkomensdaling heb van meer als 85%. Ik bouw geen pensioen meer op, kan me nergens verzekeren. Dat zijn wel dingen die ik erg lastig vond. Momenteel hebben we het wel financieel goed. Mijn man heeft een eigen bedrijf, waardoor er ruim voldoende geld binnen komt. Hoeveel dat exact is is lastig te zeggen. Ik doe de volledige administratie. Soms verstuur je een factuur voor 3 weken werk voor 17.000 euro. Maar soms een factuur voor 234 euro voor 2 dagen. Er zijn in onze business ook hele grote verschillen in uur tarief, kosten en uitgaven. Wij houden onze kosten heel laag, en werken niet onder het door ons vastgestelde uur tarief meer, mijn man is wat ouder en heeft zijn staat van dienst inmiddels bewezen, dat merken we terug in onze scores op offertes bv. Die ligt in de maand mei tot nu toe op 100%. Ik merk dat in onze sector mensen helemaal niet praten over geld. Het is not done. Ik ben daar opener en vrijer in.

  3. Inge
    20 mei 2018 / 09:53

    Fijn om te lezen dat er meer mensen er soms open over zijn. Ik snap nooit zo goed waarom er zo geheimzinnig over gedaan moet worden.

    Ja wij merken ook dat mensen zeggen jullie zitten er warm bij, maar helaas beseffen veel mensen niet dat mensen met hoge inkomens ook veel hogere lasten hebben. En vooral als je zzper bent en inkomstenbelasting moet afdragen.

    Mij hoor je absoluut niet klagen over wat mijn man en ik verdienen. En wij waarderen ons salaris allebei en hadden nooit verwacht dit te verdienen op onze leeftijd. Maar wij beseffen ook goed dat er veel mensen zijn met minder en doen daarom ook geen gekke dingen qua uitgaves. Want ik schaam me dan omdat mensen verwachten dat we soort verantwoording gaan afleggen.

    Denk dat die schaamte ook een rol speelt met de taboe. Mensen met weinig schamen zich. Mensen met veel ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *